Göçmen Sağlığı, Sağlığa Erişim ve Koruyucu-Önleyici Uygulamalar - Özmen, Sümeyye; Kocakaya, Kübranur (Göç ve Sosyal Hizmet, 2023)
Göç, fiziksel ve ruhsal sağlığı olumsuz etkileyen bir olgudur. Göçmenler, göç öncesi, göç yolculuğu ve göç sonrası olmak üzere yer değiştirmenin tüm dönemlerinde yoğun sıkıntı yaşarlar. Göçmen sağlığının sosyal belirleyicileri eğitim, gelir, barınma ve beslenmedir. Göçmenlerin diğer insanlarla aynı düzeyde sağlık hizmetlerine erişimi temel bir insan hakkıdır. Ancak, barınma koşulları ve hijyen eksikliği, yetersiz ve düzensiz beslenme, kronik hastalıklar, bulaşıcı hastalıklar, üreme sistemi sorunları, beslenme bozuklukları ve psikolojik sorunlar göçmenler arasında öne çıkan sağlık sorunlarıdır. Sağlık eşitsizlikleri, dil sorunları, yerel halk ve sağlık personeli tarafından dışlanma, ırkçılık, yasal, kültürel ve ekonomik engeller nedeniyle göçmenler arasında hem hastalık hem de ölüm oranları yüksek olabilir. Gebelik ve aşı takibinin yetersizliği ve kötü koşullarda doğumlar nedeniyle bebek ve anne ölümleri artmaktadır. Sağlık tesislerine ve ilaçlara erişimdeki sorunlar, kanser gibi hastalıkların erken teşhis ve tedavisini zorlaştırmaktadır. Dünyanın en büyük göçmen nüfusuna sahip ülkelerinden biri olan Türkiye'de, farklı statülerde göçmenler bulunmaktadır. Bu dezavantajlı ve savunmasız hale gelen grubun sağlığına kavuşmasını sağlayacak sağlık hizmetlerine, ilaçlara ve malzemelere erişim güvence altına alınmalıdır. Öte yandan, göçü bir halk sağlığı güvenliği tehdidi olarak ele alarak, yöneticiler tarafından yüksek riski azaltmak için önleyici stratejiler geliştirilmelidir. Göçmen nüfusunun yoğun olduğu bölgelerde birinci basamak sağlık hizmeti tesislerinin ve ruh sağlığı merkezlerinin sayısı artırılmalıdır. Göç sürecinden en çok etkilenen kadınlar ve çocuklar için koruyucu politikalar geliştirilmelidir. Son olarak, halk sağlığının ve ülke ekonomisinin sürdürülebilirliğini sağlamak için, dil, kültürel farklılıklar, beslenme ve sağlık personeli eksikliği gibi sorunları ele almak üzere uluslararası kuruluşlarla işbirliği içinde projeler geliştirilmelidir. Migration is a phenomenon that negatively affects physical and mental health. Migrants experience intense distress in all periods of displacement: pre-migration, migration journey and post-migration. Social determinants of migrant health are education, income, housing and nutrition. It is a fundamental human right for migrants to have access to health services at the same level as other people. However, due to housing conditions and lack of hygiene, inadequate and irregular nutrition, chronic diseases, infectious diseases, reproductive system problems, nutritional disorders and psychological problems are prominent health problems among migrants. Due to health inequalities, language problems, exclusion by locals and health personnel, racism, legal, cultural and economic barriers, both morbidity and mortality rates can be high among migrants. Infant and maternal mortality is increasing due to lack of pregnancy and vaccination follow-up, and births in poor conditions. Problems in access to health facilities and medicines make it difficult to diagnose and treat diseases such as cancer early. In Turkey, one of the countries with the largest migrant population in the world, there are migrants with different statuses. Access to health services, medicines and materials that will enable this disadvantaged group, which has become vulnerable, to regain their health should be ensured. On the other hand, considering migration as a public health security threat, preventive strategies should be developed by administrators to reduce the high risk. The number of primary health care facilities and mental health centers should be increased in regions with migrant populations. Protective policies should be developed for women and children who are most affected by the migration process. Finally, in order to ensure the sustainability of public health and the country's economy, projects should be developed in cooperation with international organizations to address problems such as language, cultural differences, nutrition and lack of health personnel.